تنبیه (نادیده گرفتن)

تنبیه
(نادیده گرفتن)

یکی از روش های تنبیه؛ نادیده گرفتن است. نادیده گرفتن برای رفتارهایی مناسب است که در آن کودک نیاز به توجه دارد اما آزار جدی را برای خودش یا اطرافیان ایجاد نمی کند. مثلاً بهانه گیرهای کوچک دارد.

۱.  تکنیک نادیده گرفتن بر حسب قاعده “ده – ده” آغاز می شود؛ یعنی به جای پرسش و پاسخ با کودک و چانه زنی با او، در کمتر از ده ثانیه و با کمتر از ده کلمه و به صورت فعالانه به او می گوییم که اگر این رفتار را ادامه دهد به او توجه نمی کنیم.
۲.  از این لحظه به بعد، والد نباید با فرزندش تحت هیچ شرایطی صحبت کند مگر اینکه کودک رفتار نامناسبش را خاتمه دهد. در این تکنیک والدین باید کاملاً با یکدیگر هماهنگ باشند.
۳.  مانند هر تکنیک دیگری از دادن توضیح اضافه حتی در مورد خود رفتار کودک، چه قبل و چه بعد از خاتمه آن رفتار خودداری کنیم، آن چنان که گویی این رفتار اصلاً وجود نداشته است.
۴.  مانند دیگر روش های تنبیهی، در حین اجرای این تنبیه به اولین رفتار مثبت کودک بعد از نادیده گرفتنش ، توجه مثبت می کنیم و آن را تحسین می کنیم.
۵.  نادیده گرفتن را وقتی انجام می دهیم که به اندازه کافی برای اجرای آن آرامش داشته باشیم.
۶.  هرگز در نادیده گرفتن به صحبت های کودک پاسخ نمی دهیم و منتظر می مانیم تا رفتار خاتمه یابد، حتی اگر آن رفتار برای چندین ساعت ادامه پیدا کند.
۷.  یادمان باشد، نادیده گرفتن با قهر کردن متفاوت است. در قهر کردن تمام اصول فوق نادیده گرفته شده و یک بازی عاطفی بین والد و کودک ایجاد می شود که در نهایت پیامدی جز نگرانی کودک در مورد دوست داشته شدن ندارد.
این دو جمله از گام های اصلی فرزندپروری هستند. مبادا رفتارهای مثبت فرزندمان را نادیده بگیریم و به رفتارهای منفی حتی به صورت غیر عمدی توجه کنیم.

دکتر فرحناز کیان ارثی،روانشناس

ارســال دیــدگــاه